Yeni Havra Sokak, Çanakkale | 18.09.2026 | 20:00
Hakikat Adalet Hafıza Merkezi’nin Hafıza ve Gençlik Programı 2023 katılımcılarından Bêrîvan Saruhan’ın kısa belgeseli “Stêrka Li Ser Xetê” (Sınırdaki Yıldız), MAÇA projesi kapsamında 20 Eylül Cuma akşamı saat 20:00’de sub’da izleyiciyle buluştu.
Gösterim sonrası yönetmen Bêrîvan Saruhan’ın katılımıyla bir söyleşi gerçekleşti.
B.S. (Berivan Saruhan): Hafıza Merkezi'nin çalışma alanı genel olarak veri tabanı oluşturma ve kayıp yakınları ile kayıplarla ilgili dosyalar üzerine kuruludur. Benim çalışma alanım aslında toplumsal cinsiyetti ve bir Hafıza Gençlik projesi kapsamında buraya başvurdum. Arkadaşlarla bazen dalga geçiyoruz, hâlâ "ben yanlışlıkla yönetmen oldum" diyorum. Ancak ikinci ve üçüncü film bitmeye yaklaşınca artık buna yanlışlık demiyorum, insan yeni bir yeteneğini keşfediyor. Yazılan raporları en nihayetinde biz okuyoruz ve bunlar bana sürekli birer tez gibi geliyordu. Raporların hizmet ettiği alan elbette farklı ama görsel bir arşiv oluşturunca etki alanı çok daha geniş oluyor. Filmimiz Jamaika'da, Bob Marley’in adasında bile gösterildi ve farklı yerlerden ödül aldı. Amerika'nın bir eyaletinde gösterildi vs; çünkü bu hikâye sadece benim değil, kolektif bir mensubiyetin hikâyesi. Hani Hanife teyzenin dediği gibi, "sinema yok, izin vermediler"; ben bilerek köyüne gittim ve onun filmi izleyebileceği bir ortam oluşturdum. Film döndükçe farklı bir bakış açılarını da fark ettik.
Hasan Atilla Uğur bağlamında; Oğuzhan Uğur'un babası, Mardin JİTEM davasında 22 kişinin ve daha fazla insanın hukuk dışı infaz edilmesiyle yargılanan, Mardin'de ve çevresinde ciddi şekilde nam salmış biridir. 2019 senesinde Hafıza Merkezi bu davanın takip dosyalarını hazırladı ve bu davadan beraat etme durumu söz konusu oldu. Aynı zamanda bu demir korkuluklardaki yıldız simgesinin sökülmesinin de faili. Yıldızın sökülmesi mevzusu da bana anlatılan ve şahit olduğum milyonlarca hikâyeden sadece biriydi, ben de meraklı biri olarak bunu araştırmak istedim. Projeyi yazıp kabul almak için çalışırken, bu olayı neden bir hikâyeye dönüştürmeyeyim diye düşündüm ve Kızıltepe'deki bütün köyleri tek tek gezmeye karar verdim. O dönem İstanbul'da yaşadığım için gidip gelmek zordu ve ciddi bir zaman gerekiyordu. Başlangıçta sinema veya film düşünmüyordum; bu mevzu sadece bu köyde geçmediği için, bütün pencere fotoğraflarını hikâyelerle birlikte dijital bir fotoğraf kolaj sergisi olarak tasarlıyordum. Ancak Mardin'de olmadığım için kapsamı daraltıp bu köy ile sınırlı tutmaya karar verdim ve sahaya üç defa gittim. Zihnimdekilerin ancak yüzde yirmisini yansıtabildim; pandemi döneminde vefat eden ya da yurt dışına iltica eden kişilere ulaşabilseydim ve arşiv görüntülerinden yararlanabilseydim çok daha fazlası olurdu. Adeta bir dedektif gibi çalıştım, Kızıltepe'deki bütün demirci ve kaynak atölyelerini tek tek gezdim. O demir yıldızları kimin yaptığını veya söktüğünü araştırdım. Burada mesele, o yıldızın PKK simgesi olduğu için yapılıp yapılmaması değildir; zaten insanlar bunun için yaptırmamıştı. Esas ironik ve önemli olan nokta, demirden küçük bir yıldız parçasının dahi bir tehdit unsuru olarak görülmesidir.
M: Belki de tam anlamadığım için soruyorum; bu yıldız o bölgedeki insanlar için ne ifade ediyor? Neden o pencerelerde yıldız var?
B.S.: Hah, işte bütün mesele burada. İnsanların sembollere ve imgelere yüklediği anlamlar üzerine çok kafa patlattım. Ay yıldızlı kolyeler, sarı-kırmızı-yeşil bileklikler veya zafer işareti küpeler gibi sembolleri neden gösterme ihtiyacı duyuyoruz diye düşünüyordum. Çoğunlukla senin gibi düşünmeyen insanların hakim olduğu kamusal bir alanda (otobüste, metrobüste, kafede) bu renklerin ve sembollerin anlamını herkes bilir. Bunlardan çekinmemek, korkmamak ve "bunu bil" demek bir duruştur. Aynı zamanda senin gibi düşünenlerin yoğun olduğu yerlerde de birbirimizden güç aldığımızı gösterir. Belli bir yaştan sonra insan, akademisyenlik gibi farklı mücadele yöntemleri geliştiriyor. Mardin-Diyarbakır yolunda GBT'ye takılmak ya da Mecidiyeköy metrobüs durağında polisin taciziyle karşılaşmak istemiyorsun, bunu anlıyorum. Ancak bu bölgedeki insanlar için durum şöyle: Evlerine bu yıldız yapılırken kimse "bu PKK'nin simgesidir" diye yaptırmıyordu. Demirci ustası oraya estetik bir süs, bir sembol olarak ele almıştı. Fakat karşıdaki komutan bunu "PKK'nin simgesi" olarak görüp söktürüyordu. Tabii ki bu insanlar çok büyük kayıplar yaşamış, aynı zamanda oldukça örgütlü ve bilinçli insanlardır. 2000'li yılların başında, sırf bu fikri benimsediklerini göstermek için evlerinin pencerelerine bilinçli olarak yıldız koyanlar da vardır. Ancak 90'lardaki o ilk pencerelerde yıldız, sadece estetik bir tercih veya hilal gibi gökyüzünden ilham alınan bir süstü. Tarihi Mardin evlerinde binlerce yıllık pencerelerde bu motifleri görürsünüz; çünkü insanlar eskiden gökyüzüne bakarak yaşamlarını sürdürürdü. Yani aileler bunu bir örgüt simgesi olarak yaptırmadığı halde tehdit olarak algılanıp söküldü.
M: Anladım.
İ: Bölgede yaşayan Müslüman olmayan Kürt halklarından Ezidilerde güneş simgesi çok temeldir; çünkü onlar güneşe taparlar. Bu durum paganizmle bağ kurar. Bölgenin "güneşin ülkesi" olarak anılmasının nedeni de budur. Dolayısıyla yıldız ve güneş bir anlamda özdeştir. Amerika veya Türkiye bayrağında da yıldız vardır; yıldız evrensel ve var olan bir figürdür. Buradaki en trajikomik ve ironik durum, masum bir sembole atfedilen siyasi anlamlar üzerinden insanlara baskı uygulanmasıdır. Ezidiler, 2014-2015 yıllarında IŞİD zulmüne uğrayan, kadınları pazarlarda satılan en dezavantajlı ve bu dönemi en sert yaşayan halklardandır. Yıldız motifi de bir anlamda, 'güneşin ülkesi' kültünden geliyor diye düşünüyorum.
B.S.: Ayrıca İştar, kadın tanrıça figürü ve yıldız sembolü çok büyük bir anlam taşır; Kürt kültüründe külden ve sütten yapılan dövmelerde bile bu motif sıklıkla kullanılır. Ancak pencerelerdeki yıldızların sökülmesi 90'lı yılların en çatışmalı ve baskılı döneminde gerçekleştiği için rahatsız edici bulunmuştur.
Film çekerken arkadaşlarımdan arkadaşlıklarımı sorgulatacak isim önerileri geliyordu. Örneğin biri "Berivan Kayıp Yıldızın İzinde" gibi bilimkurgu filmini andıran bir isim önermişti. Bağımsız sinema yaparken çeviriyi, kurguyu ve yönetmenliği tek başına üstlendiğinizde adeta "yazan, yöneten ve çeviren aynı kişi" yazan absürt bir duruma dönüşüyor. "Berivan, Mahsun Kırmızıgül filmleri gibi olmuş"... Hikaye böyle, trajikomik. Ben melankolik bir insan değilim; o insanları konuştursam acayip trajik bir iş çıkabilirdi. Filmin başına çok acıklı bir müzik koyup izleyiciyi tamamen bunaltabilirdim ama benim kafam öyle çalışmıyor. Olayların trajikomik akışını ve hayatın kendi doğallığını korumayı tercih ettim.
M: Ben filmin başlangıcını çok beğendim; bana şiirsel bir öyküye giriyormuşum hissi verdi ve bu tonu çok sevdim. Yıldız hikayesi çok ilginç olsa da mekanın geçmişi benim kişisel olarak çok ilgimi çekmedi. Beni asıl çeken, orada yaşamış bir insanın çocukluk anıları ve hafızası oldu. Merak ediyorum, eğer tüm filmi o ilk sahnede kurduğun şiirsel ritimle ve bir çocuk gözünden anlatsaydın nasıl olurdu?
B.S.: Teşekkür ederim; o arşiv fotoğraflarını kurgucu neredeyse zorla kullandı. Ben olayım mı, olmayayım mı? Bu bir soruydu. Anlatıcı bendim. Prodüksiyon imkanlarımız kısıtlı olduğu için büyük ekiplerle çalışamıyorum; ben tek başıma köyleri gezen, birebir görüşmeler yapan biriyim. Sözlü tarih görüşmeyeleri yapıyorum şu anda da okula. Mesela anneannemin adı da Yıldız'dır; mavi elbiseyi giyen, o anlatıcının olmasını çok istedim ama erkekler mikrofonu bırakmadığı için, dedem konuşmaya başladı mı... İyi bir hikaye anlatıcısıdır aslında, o ayrı. Fakat hikaye anlatıcısı o oldu, şartlar doğal akışında böyle gelişti.
Ben 1994 doğumluyum; çocukluğum 2000'li yılların başında Kızıltepe'de geçti. Köyümüze sadece bayramlarda veya taziyelerde yılda bir kez giderdik. Benim için o yıllar adeta bir Alice Harikalar Diyarı gibiydi, çok güzeldi. Elbette köyü boşaltılan, yakılan arkadaşlarımız vardı; toplumsal travma dediğimiz şey de zaten budur, kendi köyün yakılmasa kendi köyün yakılmış gibi hissedersin. Ancak ben çocukluğumdaki canlılığı hatırlıyorum; tren geçerken koşup arkasından el sallardık, köyde bir hayat vardı. Asıl mesele, yaşayan ve canlı olan mekanların politik sebeplerle birer hayalet mekanlara dönüştürülmesidir. Örneğin köyünden hiç çıkmamış bir teyzenin "benim 30 tavuğum telef oldu" demesi çok önemlidir; çünkü o tavuklar o kadının bütün sosyal dünyasıdır. Sabah çıkıp onlara yem verirken komşusuyla sohbet eder; sen o kadının elinden bu rutinini aldığında hayatını da koparmış oluyorsun. 2022 yılında sınıra mühimmat sevkiyatı yapılırken ve operasyon düşünülürken oradaydım; handycam kameralarla ve gizli gizli çekim yapmak zorunda kaldım. Sınırın diğer tarafındaki cami çok net görünüyordu ama güvenlik nedeniyle tripot bile çıkaramadım. İmkanlarımız neyse elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalıştık; profesyonel bir dijital kamera olmasa da elde ettiğimiz görseller son derece samimi ve yeterliydi.
Çalışma sürecinde kendi eksikliklerimi de fark ettim. Filmin bitiş anı ise şöyle gelişti: Demirci ustasını bulmak için dükkanına gittim ama usta 2014 yılında akciğer kanserinden vefat etmişti, oğluyla konuştum. Çay içip sohbet ettik ve benim için hikayenin düğüm noktası oradaydı. Demirciyi bulsaydım belki o da konuşurdu ama.. Bence o gün bitti. Yıllar sonra İzmir'de benim olmadığım bir gösterimde filmi izleyen biri demiş: "Ben o demirci Sait amcanın yanında çırak olarak çalışıyordum, o demir yıldızların yapılmasına bizzat ben karar vermiştim." Hikayenin böyle sarmal bir şekilde yıllar sonra başka bir yerde karşıma çıkması inanılmaz derecede ilginçti.
M: Arkadaşımın Evi Nerede? filmindeki gibi, bir çocuk karakterin o yıldızların peşinden gittiği kurgusal bir hikaye yazılabilir miydi diye düşündüm.
B.S.: İzledim, olabilir. Galatasaray Üniversitesi'ndeki gösterimde çok kibar bir öğrenci bana şöyle dedi: "Emeğinize sağlık çok beğendim ama hep sınırın bu tarafını çekmişsiniz, keşke biraz da diğer tarafını çekseydiniz." Beni bir gülme aldı. Kendisine dönüp, "Zaten bu belgeseli yapmamızın ve Kızıltepe'de kalmamızın sebebi diğer tarafa geçemeyişimizdir" diye açıklamak zorunda kaldım; çok komik bir andı. Arkadaşlarım bana takılıp "Stêrka Li Ser Xetê 2" filmini çekip yıldızları tekrar yerine yerleştirmemi öneriyorlar…