Ruhun Gemisi ve Yolcular

MAÇA Karşılaşma Alanı: Wabi Sabi Seramik Atölyesi

13.10.2026 | 16:30-22:30

Özlem Şen ve Derin Uludağ tarafından yürütülen atölye, geçmişin ezberlerini kurtarmak yerine geleceğin dünyasını sıfırdan hayal etmeye açılıyor. Felaket ve yıkımı bir son değil, eski düzenin eşiğinin geçilmesi ve yepyeni bir varoluş biçiminin filizlenmesi için bir fırsata çeviriyor. Nuh’un Gemisi’nin kabullerini ve sınırlarını aşarak onu "Ruhun Gemisi"ne dönüştürüyor ve katılımcıları toprakla yeni bir mitoloji inşa etmeye davet ediyor.

Özlem Şen Ankara’da doğdu. Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Seramik Bölümü’nü bitirdikten sonra Anadolu’nun farklı bölgelerinde öğretmenlik yaptı. Emekliliğinin ardından Çanakkale’nin Bayramiç ilçesindeki Serhat köyüne yerleşti. Kurduğu küçük seramik atölyesinde farklı teknikler ve konular üzerine üretimlerini sürdürmektedir.

Derin Uludağ Ressam, araştırmacı ve kolaylaştırıcıdır. Dokuz Eylül Üniversitesi Resim Bölümü'nden mezun oldu. Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi’nde doğal boya kullanımı üzerine hazırladığı tezle yüksek lisansını tamamladı ve aynı üniversitede Sanatta Yeterlik programına devam etmektedir. Çalışmaları çevresel adalet ve kolektif bakım pratikleri etrafında şekillenir. Araştırma yöntemlerini saha temelli öğrenme süreçleriyle birleştirerek topluluk temelli üretim biçimlerini destekleyen atölye ve dayanışma alanları tasarlar. Duygulanım teorileri ve yerle kurulan ilişkilerin politik boyutlarıyla ilgilenir; üretimlerinde şefkat, karşılıklılık ve yavaşlık kavramlarına odaklanır.

Nuh’un Gemisi anlatısı, insanlık tarihi boyunca binlerce yıldır aktarılan en güçlü arketipsel hikâyelerden biridir. Tevrat’ın ve İncil’in Genesis kitabında, dünyanın kötülük ve şiddetle sarsıldığı bir dönemde Tanrı’nın tufan kararıyla başlayan bu dramatik öykü, seçilmiş bir kurtaran, büyük bir gemi, sular altında kalan bir yeryüzü ve nihayetinde gökyüzünde yükselen bir gökkuşağıyla mühürlenir.

Ancak bu hikâye ne ilk ne de tektir. Mezopotamya’nın kil tabletlerindeki kökler, MÖ 17. yüzyıla tarihlenen Atrahasis tabletleri ve Gılgamış Destanı’nın XI. tableti gösterir ki tufan anlatıları insanlığın ortak hafızasının en derin katmanlarında yer alır. Sümer’in Ziusudra’sından Akad ile Babil’in Atrahasis ve Utnapiştim’ine, oradan Nuh’a uzanan bu zincir, Yunan mitolojisindeki Deukalion, Hint geleneğindeki Manu ve Matsya veya Zerdüştî gelenekteki Yima’nın kapalı alanı (vara) ile evrensel bir insanlık durumuna dönüşür. Kültürler değişir, diller dönüşür, fakat "büyük felaket ve yeniden başlangıç" teması hep yerinde kalır.

Geleneksel anlatıda gemi, insanı, çiftler halindeki hayvanları ve somut varlıkları koruyan korunaklı bir sığınaktır. Ancak Ruhun Gemisi bağlamında gemi, yalnızca fiziksel canlıları taşıyan bir müze değil, geleceğin dünyasının küçük bir prototipidir. Bu gemi aslında bir çeşit heybedir. Ursula K. Le Guin’in "taşıyıcı çanta" (carrier bag) düşüncesinde olduğu gibi, bir dünyadan aldığı yaşamı, hafızayı ve potansiyeli başka bir zamana taşıyan bir kaptır. Eski dünya ile yeni dünya arasında asılı kalan bir geçiş alanı, bir eşiktir.

Klasik Nuh’un Gemisi anlatısının temel sorusu hep şudur: "Neyi kurtaracağız?" Bu soru, mevcut olanı muhafaza etmeye, geçmişi korumaya odaklanır. Ancak Ruhun Gemisi perspektifi katılımcılara çok daha radikal bir kapı aralar: "Nasıl bir dünyayı yeniden kurmak istiyoruz?"

Page updated

Google Sites

Report abuse