Gün boyunca süren atölye; “düğümlü çember” ve “mıknatıs” gibi güven egzersizlerinden, “korkulan ve koruyucu kişi” ile “çoklu kimlik” çalışmalarına uzanan bir hatta ilerledi. 

Katılımcılar kendi hayatlarındaki baskı unsurlarını fark etmek, toplumsal meseleler üzerine birlikte düşünmek ve sahneyi ortaklaşa kurmak için yan yana geldi. Atölye boyunca beden, dil ve hafıza üzerine yürütülen pratikler; toplumsal rolleri ve sınırları güvenli bir alanda sorgulamanın, sahneyi kolektif bir karşılaşma ve dayanışma yüzeyine dönüştürmenin imkânlarını açtı. 

Oyun yeniden yazıldı, sahne birlikte kuruldu.